| | Üretsiz Blog oluştur
Ana Sayfa | Yazılar | Resimler | Videolar

oyunlar

Tarih 29 Eylül 2008, 12:26. Yazan yokohama-456.  
Etiket:

fifa oyna

Fifa Champion's Oyunu
Fifa Champion's Oyunu
Oyunlar
Süper FreeKick Oyunu
Süper FreeKick Oyunu
Oyunlar

1 yorum.

space siege

Tarih 09 Eylül 2008, 13:47. Yazan yokohama-456.  
Etiket:

Powered Games'in oyunlarını Total Annihilation zamanından beri merakla beklerim. Space Siege'i de sırf bu yüzünden ve geçmişte oynadığım Dungeon Siege serisini çok sevmemden dolayı çok merak ederek ve sabırsızlıkla bekliyordum. Chris Taylor, oyun çıkmadan yaptığı her röportajda oyunun uzayda geçen Dungeon Siege olacağından ve en az onda olduğu gibi özgür bir oynanışa sahip olacağından söz ediyordu. Oyun geçtiğimiz günlerde piyasaya sürüldü ancak bu oyun beklediğimize değdi mi (gerçi demosunu oynadığımda hayal kırıklığına uğramıştım ancak bu kadar da kötü bir oyun beklemiyordum)? Cevabı hemen vermek istemezdim ancak ne yazık ki bu oyun Dungeon Siege'ın yanından bile geçemez, oynanışı dışında Dungeon Siege ile ortak bir yanı bulunmuyor maalesef. Oynanışın da bu oyuna ne kadar uygun olduğunu yazının ilerleyen kısımlarında görecekseniz. En iyisi oyunun hikayesini anlatarak yazıya bir giriş yapayım.

Tüm oyun uzayda koloni kurmak için görev yapan Armstrong adlı bir uzay gemisi üzerinde geçiyor. Oyun başlamadan Dünya'yı yok eden Kerak adlı yaratık ırkı daha sonra sizin uzay geminize de saldırıyor ve oyun başlıyor. Oyunda Seth Walker adlı sibernetik mühendisini yönetiyorsunuz. Oyun boyunca karakterinizi geliştirmeli, geminizi işgal eden bu yaratıkları geminizinden uzaklaştırmalı ve gemide yaşayan tüm insanları bir araya toplamalısınız. Tabii gemiyi yöneten yapay zekayı da unutmamanız gerekiyor. Peki bu söylediklerimi yapmak o kadar kolay mı? Oyunun oynanışına bir göz atmak sanırım yararlı olacaktır.

Uzayda Geçen Dungeon Siege'e Ne Denir? Shadowgrounds!



Space Siege oynanış olarak Dungeon Siege'e oldukça benziyor. Buna aslında iyi bir durum gibi bakmak isterdim ancak işin içine uzak menzilli silahlar girince ne yazık ki bakamıyorum. W, A, S, D tuşları ile kamerayı ayarlarken, fare ile de karakterinizi yönetiyorsunuz. Bu zaman zaman çok can sıkıcı olabiliyor, yaratıklar sürü ile üzerinize saldırırken fare ile hem ateş edip hem de karakterinizi yönetmek oldukça zor oluyor. "Tab" sistemi ile yakın ve uzak menzilli silahları kolayca değiştirebiliyorsunuz ("Magblade" isimli ışın bıçağınız fazlasıyla Halo'dan fırlamışa benziyor, görünce ne demek istediğimi anlayacaksınız). Keşke kontrol sistemi Alien Shooter ve Shadowgrounds gibi olsaydı da W, A, S, D ile karakterimizi yönetip fare ile de ateş etseydik. Ancak yapımcı Dungeon Siege'ın ruhunu korumak istemiş (keşke oyunun diğer yerlerinde de korusaymış). Oyunumuz aksiyon-RPG olarak adlandırılıyor ancak RPG öğelerini bu oyunda bulmak oldukça zor, zira oyun sırf aksiyon. Hatta oyunda seviye atlama bile bulunmuyor, ana görevleri yaptıkça yetenek puanları veriliyor ve bunları yetenek ağacından karakterinizin bazı özelliklerini geliştirmek için kullanıyorsunuz. Karakterinizin bazı özel güçleri de bulunuyor, bunları ise klavyenin numara tuşları ile kullanabiliyorsunuz (ekranda mavi gösterge ile gösteriliyor ve yaratıkları öldürdükçe doluyor) ve yeni özel güçleri ise uzay gemisinin çeşitli yerlerinden bulabiliyorsunuz. Space Siege'de envanter sistemi bulunmuyor, yaratıklardan ve patlayan şeylerden genellikle aynı eşyalar düşüyor. Bu eşyalar sağlık çantaları ve karakterinizi geliştirebileceğiniz parçalardan (Upgrade parts) oluşuyor. "Z" tuşuna basılı tutarak bu eşyaları hemen kendize çekebiliyorsunuz, yani teker teker toplamanıza gerek yok. Space Siege'ın bölümlerinde kayıt yapmanızı sağlayan sizleri iyileştiren, karakterinizin silahını, zırhını, robotunuzun (robottan ilerde bahsedeceğim) özelliklerini geliştirmenizi sağlayan ve el bombası, mayın, sağlık paketleri üretmenize olanak veren odalar bulunuyor. Bu odalarda topladığınız bu parçaları kullanarak yukarda bahsettiklerimi yapabiliyorsunuz.Oyunda biraz ilerleyince HR-V adına sahip bir robota rastlıyorsunuz ve o size oyunun sonuna kadar eşlik ediyor. Unutmadan belirteyim oyun boyunca uzay gemisinde karakteriniz için bazı mekanik parçalar (Cybergenetics) da buluyorsunuz, eğer bunları karakterinize monte ederseniz insanlığınız önemli ölçüde azalıyor ve oyunun gidişatı da bir bakıma değişiyor. Eğer çok fazla mekanik hale gelirseniz oldukça güçleniyorsunuz ancak insanı duygularınız köreliyor ve acımasız oluyorsunuz. Eğer oyunu iyi olarak bitirmek istiyorsanız bu mekanik parçaları es geçin ve robotunuzu güçlendirmeye bakın. Space Siege'in görev sistemi de oldukça ilginç, oyunda ana görevler ve yan görevler bulunuyor. Ancak bu görevler oldukça çizgisel olarak ilerliyor, zaten görevleri sizin alma şansınız bulunmuyor (RPG diye lanse edilen oyunda karakterlerle konuşmak bile yok) oyunda ilerledikçe otomatik olarak size bu görevler veriliyor. Yan görevler ise oldukça komik; genellikle bu görevler kendinizi geliştirmek için bir mekanik parça bulmak veya robotunuzun için bir silah bulmak ile sınırlı ve haritada yerleri işaretlendiği için bunları da kolayca bulabiliyorsunuz. Yaratıkların yapay zekasından bahsetmek bile istemiyorum çünkü yazı gereksiz yere uzayacak, kötü diyerekten geçiştiriyorum. Oyun çoklu oyuncu seçeneklerine de sahip; LAN üzerinden ve GPGnet üzerinden oynayabiliyorsunuz. Çoklu oyuncu haritası aynı Dungeon Siege'de olduğu gibi oyunun tek kişilik haritasından farklı olarak olarak hazırlanmış. Bu haritada arkadaşlarınızla yan yana oynayabilirsiniz ancak oyunu çok fazla insan oynamıyor, sunucuların çoğu ben oynadığım sırada boştu.

Aksiyon-RPG Oyunlarında Grafik Aramam, Ancak...

Space Siege'in grafikleri de oyunun diğer kısımları gibi ortalamanın altında kalıyor. Oyunun oynanışı ve hikayesi vasat, bari grafikleri iyi olsaydı diye demeden de geçemiyor insan. Space Siege oldukça geliştirilmiş olan Dungeon Siege'in grafik motoru ile karşımıza çıkıyor. Karakter ve yaratık modellemeleri her ne kadar göze hoş gelse de oyunun geçtiği ortamlar göze oldukça sıradan geliyor. Oyun genel olarak koridorlarda geçiyor ve koridorların kaplamalarında da genellikle aynı dokular kullanılmış. Siz her ne kadar oyunda ilerleseniz de hep aynı yerlerde dolaşıyormuşsunuz izlemini veriyor. Patlamalar ve parçalanma efektlerine ise oyunun en beğendiğim yanı diyebilirim. Parçalanma efekti gerçekten de mükemmel yapılmış. nVidia'nın PhysX fizik motoruna destek veren oyunda herşey parçalanabiliyor ve havaya uçabiliyor. Zaten firma bunu göstermek için oyunun her yerine içinde yakıt bulunan variller yerleştirmiş (ancak oyunda bulunan her varil ve eşya sanki ağırlıkları yokmuşçasına çok rahat itilip kalkılabiliyor, bu çok saçma olmuş). Hatta oyunun bir yerinde bir karakter bana �herşeyi patlatma bize bunların yardımı dokunabilir� demişti, bizim karakter ise ona "bu benim şuçum değil, her yerde patlayıcı var diye" cevap vermişti. Bunu dedim çünkü bana garip bir ironi olarak gelmişti ve oldukça gülmüştüm, sizlerle paylaşmak istedim. Oyun, en azından fazla sistem istemiyor bunu bir artı olarak oyunun puanına yazabiliriz. 3 yıllık bilgisayarlarınızda bile birkaç gereksiz efekti kısarak oyunu rahatlıkla oynayabilirsiniz.



Ses müzikler konusunda ise oyun yine çuvallıyor, hadi sesler bir yere kadar kulağa hoş gelse de müzikler gerçekten de kötü. Karakterlerin seslendirmeleri ortama uyum sağlamıyor ve sizleri atmosfere sokmuyor. Ses efektleri ise genellikle vasatın biraz üstündeler. Müzikler ise ortama göre değişse de genellikle savaşırken duyuyorsunuz ve onlar da ilgi çekici değiller. Supreme Commander ve Dungeon Siege'ın müziklerini çok ama çok aradım ama nerede? Belki ben Space Siege'den çok fazla şey bekledim (Dungeon Siege gibi bir oyun beklemek fazla mı sizce?), belki de yapımcı gerçekten de oyun için sıkı çalışmamış. Ama benim fikrimin doğru olduğu konusunda oldukça ısrarlıyım, çünkü Gas Powered Games bizleri Dungeon Siege ve Supreme Commander gibi mükemmel oyunlarla tanıştırdı, bu oyunda ise birşeylerin eksik kaldığı açıkça gözüküyor. Taş çatlasa 10 saat süren, hikayesi klişe olan, oynanışı zevkli olmayan, çoklu oyuncu modları da oldukça sıradan olan bu oyunu bir haftasonu kaçamağı yapmak için satın alabilirsiniz, aksi takdirde bu bol oyunlu günlerde RPG türüne yeni girecek olan insanlar hariç kimseye tavsiye etmiyorum. Eğer ısrarla bu tür oyunları oynamak istiyorsanız ilk önce Alien Shooter ve Shadowgrounds serisini tavsiye ederim, emin olun daha çok eğlenirsiniz. Oyun oynayacağım diye kendi hayatınızı unutmayın. Herkese iyi oyunlar.

0 yorum.

Mirror's Edge

Tarih 04 Mart 2007, 04:53. Yazan yokohama-456.  
Etiket:

yaygınlaşmış bir Türkçe karşılık maalesef bulunmuyor. Bu oyun türü tanımlamasını "Birinci Bakıştan Vuruş" olarak kabaca çevirmek mümkün. Ancak bugüne kadar yapılmış oyunların bu birinci bakışı ne karşıladıkları şu sıralar tam bir muamma. Zira Faith takma isimli koşucu-katil-kahraman kırması yeni güzelimiz bakış açımızı değiştirmeye hazırlanıyor.

Devrimsel oyunların ortaya çıkışı -kişisel fikrime göre- 2000'li yılların başında son buldu. Oyun oynamak küçük bir zümreye ait saf eğlence iken işte tam bu yıllarda bir sektöre dönüştü. Ve devamında gelen tek şey görsel üstünlük üzerine pazarlama soslarıydı. Oyun sektörü bu denli hızlı büyüyünce seri üretim tarzında, birbirlerinin aynısı olan, yaratıcılıktan yoksun bir çok berbat yapımla karşı karşıya kaldık. Sony ile Microsoft rekabeti olmasa, konsollardan edilen zararlar pazara hakimiyet adına görmezden gelinmese belki de bugün hala bu çöküşün içinde olabilirdik. Ancak durum tahmin edeceğiniz üzere özellikle son birkaç yıldır fazla vahim değil. Arşimizin en güzel yerlerini hakeden birçok yapım işte bu dev firmaların �bana göre- rekabetinin bir sonucu.



İlk Half-Life oyunu ile karşı karşıya kalmadan önce çıkan haberlerde salya mekanizmamın kontrol dışı kaldığını hatırlıyorum (abartılmayı hakediyor). Mirror's Edge'in aynı etkiyi sahip olduğunu söylemem güç fakat sanki yeni bir tiryakiliğin başladığını hissediyor gibiyim. Belki yukarıda bahsettiğim pazarlama güzellerinden biriyle karşı karşıya kalabiliriz ama DICE umut ediyorum bizi yanıltmayacak, umut ediyorum arşivlik bir oyun bizlere sunacak.

Gerçek Birinci Bakış

Gerçek birinci bakış oyunun en büyük sözü. Bugüne kadar gördüğümüz birinci bakışlardan farklı olarak ellerin ve ayakların fazlasıyla kullanıldığını, çevreyle fiziksel etkileşimin maksimum boyutlarda olduğunu izlediğimiz videolar bize gösterdi. DICE'nin amaçladığı şey gerçekte görünen açıyı yakalayabilmek. Dark Messiah of Might & Magic ile bu görünen açıya kısmen yaklaşmıştık. Ama yapımcının tek derdi bu değil. Mirror's Edge ile oyuncuyu klasik "shooter" kavramının dışına çıkararak kaçmak ya da tekme tokat dövüşmek zorunda bırakmak amaçlanıyor. Bunun için bir atlet ya da koşucu diyebileceğimiz Faith isimli bir karakteri kontrol ediyoruz ki oyunun yapısına gayet uygun.



Bu hızlı kaçamak yapının içinde odaklanma zorluğu şüphesiz akla gelen ilk sıkıntı. Hangi kapıdan girilecek, nereye zıplanacak gibi soruları aşmak için lineer bir yol çizilmesi uygun görülmüş. Oyun şu ana kadar anladığımız kadarıyla, özgürce atletik hareketler yaparak oyuncuyu salıvermek yerine belirlenmiş bir yoldan hedefe/çıkışa ilerletebilmek amacı güdüyor. Bu tıpkı Matrix filmlerinde operatörün Neo'yu yönlendirmesine benzemiş. İşte bu belirli yol kırmızı objeler ile döşenmiş. Böylece hem yolu bulamayarak oyunun hızının kesilmesine engel olunmuş hem de odaklanma zorluğunun üstesinden gelinmiş. Ki bu kırmızı yolları yapımcı "Runner Vision" olarak anıyor. Su boruları, rampalar, girilmesi gereken kapılar gibi nesneler tabir-i caizse oyuncunun gözüne sokulmuş. Ancak yapımcı bu belirlenmiş yolların her zaman en iyi yol olmadığının da altını çiziyor. Bir nevi kısmi özgürlüğe sahip olabileceksiniz demek istiyorlar. Ayrıca bu rehberlik sisteminin kapatılabileceği de gelen bilgiler arasında.

Ayrıca yol seçimleri arasında oyuncunun küçük bulmacalar içine sokulması da hedeflenmiş. Şöyle anlatabiliriz: "Bu kırmızılardan hangisi doğru yol?" ya da "Neden kırmızı yol yok?" soruları ile bir gökdelenin çatısından atlarken karşı karşıya kalabiliriz. Bu seçim anına yardımcı olması açısından bullet time benzeri bir sistem kullanılmış. Uçarken görüntüyü yavaşlatıp doğru yolu seçmek için süre kazanmak mümkün hale getirilecekmiş.Oyundaki combat sistemi yine kendi türdeşlerinden farklılık gösteriyor. Oyunun yapımcısı Owen O'Brien şu sözler ile combat sistemini anlatmış: "Bu bir aksiyon macera oyunu. Biz bir shooter yapmayı hedeflemiyoruz. Odaklandığımız şey silah değil, insan." Yukarıda uzun uzun bahsettiğimiz, videolardan yaptığımız çıkarımları böylece yapımcı bizler için özetlemiş oluyor; kaçmak ya da becerebiliyorsak yumruk yumruğa dövüşmek bizim asıl amacımız. Silahları kullanarak düşmanları saf dışı etmek mümkün olabilir ancak bunun çok sınırlı düzeyde olması düşünülmüş. Ayrıca fiziken silah taşımanın çekik gözlü güzelimizi yavaşlatabileceği varsayımını yapabiliriz. Elimizde pompalı varken takdir edersiniz ki bir pencere pervazına tutunmak pek mümkün değil. Biz faniler için mümkün değil, bilmiyorum Faith yapabilir mi...

Faith'den söz açılmışken bu güzel kızımızı biraz inceleyelim. Sağ gözündeki simgenin oyunun logosu olduğunu hemen farkedip kendimizle gurur duyabiliriz. Bu logolu güzel bir kaçak, bir şüpheli. Hükümeti protesto eden ailesi bir gün sokakta katledilir ve kızımız olayın üzerine gitmeye başlar. Asıl amacı kız kardeşini kurtarmaktır, ama bunu yaparken totaliter hükümeti de düşürmeye, ipliğini meydana çıkarmaya çalışır. Oyundaki yön göstericimiz, operatörümüzün ismi ise Mercury. Birbirleriyle sürekli iletişim halindeler (Neo-Tank olayı, Matrix) ancak polis güçleri onları dinlemekte. Böylece zıpladığımız her çatıda polisler ile karşılaşmamız bir gerçekliğe bağlanmış.



Dünyanın en temiz şehri

Oyunla ilgili görsel materyaller elimize ulaşmaya başladığında dikkatimi çeken ilk şey muhteşem ışıklandırma ve sanat yönetmeninin muazzam bir iş çıkardığıydı. Oyun biraz "olağanüstü" bir şehre kurulmuş: gayet temiz çevre, düşük suç oranları, sade mimari... Totaliter rejimin baskıcı unsurlarından olsa gerek. Oyun evreninin renk tonlamalarında beyaz, kırmızı ve bazı yerlerde turuncu/yeşil sıkça kullanılmış. Oyunun grafik motoru Unreal Engine 3�ün ışıklandırmalar üzerinde birazcık geliştirilmiş hali. Ve şu ana kadar gördüklerimiz görsel anlamda mükemmel bir yapım olacağını ispatlıyor. Mirror's Edge'de sağlık ya da cephanemizi gösterebilecek bir arayüz bulunmuyor. Yaralandığımızda ekranımız grileşiyor, Call of Duty benzeri bir sisteme sahip.

Son dilekler...

Mirror's Edge hiç şüphesiz bu sonbaharın en çok beklenen oyunlarından biri. Çoğu kez yapımcıların büyük vaatlerinden sonra hayal kırıklığı yaşasakta, hatta buna alışsakta, bu kez yüzümüzün güleceğini ve bu yıla damgasını vuracak bir yapımla karşı karşıya kalmayı umut ediyoruz. Şu ana kadar gördüklerimiz oyun dünyasında farklı bir akım başlatabilecek, devrimsel bir oyun geldiğini müjdeliyor. Oyunun demosunu oynayabilen şanslı insanlar bu devrimi onaylıyorlar. Umarım yanılmayız. Yaklaşık bir ay sonra Faith ile çılgın atmak üzere, esen kalın.

0 yorum.